Pijppraat

zaterdag
4 februari 2012

Frisjes

Het vroor vannacht volgens mijn metertje in de tuin maar liefst 14,7 graden Celsius. Jammer genoeg was er gisteren wat sneeuw gevallen, zodat het in de singels rondom ons huis niet meer was te zien waar de wakken precies zaten. Een beetje linke boel dus.

Als jongetje ben ik zelf eens door het ijs gezakt. Het was in een vijver in park Oog en Al in Utrecht en nu nog zou ik precies de plek kunnen aanwijzen, waar ik onvrijwillig een bad nam. Een onaangename ervaring; het koude water beneemt je bijna de adem en als je eenmaal eruit bent geklommen, slaat de kou pas echt toe. Hardlopend naar huis en daar werden de ondertussen bevroren kleren van m'n lijf geplukt. Een pak slaag liep ik mis door te beweren dat ik per ongeluk over het ijs van een volgelopen schuttersputje was gelopen en er doorheen ging. Het was in de oorlog en het park was bezaaid met schuttersputjes; gaten in de grond van zo'n één meter tachtig diep om soldaten wat dekking te bieden tijdens vuurgevechten.

Linke boel of niet, toch was op de singel op een steenworp afstand van mijn huis een klein ijsbaantje gecreëerd. Precies genoeg voor een paar kinderen die daar konden krabbelen en sleetje rijden. Indien op de hele singel geschaatst kon worden, zou het een mooi stukje ijs zijn van zo'n 500 honderd meter en in 't verleden heb ik daar vaak de eerste streken afgelegd.

In een andere singel was het van hetzelfde laken en pak: een klein rondje om wat te pielen. De vijver in het park in de buurt was nog bijna maagdelijk wit. Twee jaar geleden was daar een mooi rondje om te schaatsen, maar nu waren een paar jongelui net bezig om met een sneeuwschuif en een stuk plank het sneeuw van de ijsvloer te schrappen. Eén van hen had al met een been tot z'n knie in een wak gezeten, maar dat was voor hem geen reden de schuif erbij neer te gooien. Morgen maar eens kijken of ik daar nog even de schaatsen aanbind.

Het was best te harden in de kou. Het fel schijnend zonentje, een mooie entourage van besneeuwde straten en parken en het vooruitzicht dat thuis een pan erwtensoep op het fornuis stond te wachten deden de gevoelstemperatuur tot aanvaardbare waarde stijgen.

zaterdag
28 januari
2012

Dagje voetbal

Om tien uur begon de voetbalwedstrijd Jodan Boys D1 - UVS D1. Toen ik even over tienen op het complex van Jodan Boys arriveerde, stonden de elftallen klaar voor de aftrap. Mijn jongste kleinzoon - achterspeler in Jodan Boys D1 - lichtte even zijn arm op om aan te geven dat hij mij gezien had. Voor dit soort wedstrijdjes komt nog redelijk wat publiek opdagen, omdat zij in een klasse spelen waarin ook de jonge talenten figureren van grote clubs zoals ADO, Feyenoord en Excelsior.

In UVS uit Leiden speelden ook een paar snelle talentrijke gastjes, waardoor de Goudse jongens met man en macht moesten verdedigen om het hoofd boven water te houden. 't Was maar goed dat het keepertje van Jodan Boys in goede vorm verkeerde. Bij incidentele uitvallen kregen de Gouwenaren toch nog wel een kansje om er één in te drukken, maar dat mislukte dan weer op het nippertje. Bij rust was het nog een gelijke stand en dan mocht Jodan Boys tevreden mee zijn. De tweede helft gaf hetzelfde beeld: een sterker UVS dan veel op de helft van Jodan Boys rondhuppelde, maar geen doelpunt wist te maken. Twee minuten voor het eind kwam de ontknoping: wat gerommel en geknal voor het doel van UVS en Jodan Boys wist zowaar de strijd in hun voordeel te beslissen. Met een gelijk spel was Jodan Boys aardig goed weggekomen, maar de eindstand was wel 1-0 en mijn kleinzoon speelde een gedegen partijtje.

Een opmerkelijk intermezzo in de tweede helft was de wisseling van een speler van UVS. Zijn voetbalschoen was namelijk kapot en daarom werd snel een andere speler ingebracht. De leider bekeek de schoen en vroeg wat voor maat het was. Maat 42 bleek het te zijn. Hij wendde zich tot de bankzitters met de woorden: ~ Wie heeft maat 42? De geluksvogel die bekende maat 42 te hebben, moest zijn rechterschoen afstaan aan het jong dat net gewisseld was. Die trok snel de schoen aan en werd bij de eerstvolgende wissel weer in het veld gebracht. Kennelijk een onmisbaar spelertje.

Mijn tweede wedstrijd Jodan Boys B5 tegen Zoetermeer B5 stond om kwart over vier op het programma. Na de ochtendséance was ik thuis een broodje gaan eten. Na wat klusjes zoals het leeggieten van de regenton in verband met de naderende vorstperiode sprong in weer op de fiets richting de groene velden.

Het was een drukte van belang op de velden want behalve dat het eerste elftal van Jodan Boys tegen DOVO - een wedstrijd in de hoofdklasse A - speelde, werd er op alle velden een balletje getrapt. Op zoek naar B5 dus, waarin mijn oudste kleinzoon in de voorhoede speelde. Toen ik ronddwaalde had gelukkig mijn kleinzoon mij in de peiling, die vertelde dat zijn wedstrijd op het hoofdveld gespeeld zou worden na de wedstrijd van het eerste. Die liep flink uit en om ongeveer kwart voor vijf konden mijn kleinzoon en z'n maten eindelijk aan de bak.

Aanvankelijk was B5 stukken sterker, maar desondanks scoorde Zoetermeer uit een penalty het eerste doelpunt. Het overwicht van onze B5 mondde snel daarop uit in twee doelpunten. Het scoreverloop werd vervolgens 3-1, 3-2, 4-2. De jongens uit Zoetermeer lieten hun koppies niet hangen en vielen furieus aan. Zij kwamen terug op 4-3 en een gelijkspel hing in de lucht. Met de veldverlichting al een tijdje aan kwam het eindsignaal van de scheidsrechter - een meisje, nota bene de kleinste van allemaal - als een opluchting. Mijn kleinzoon scoorde twee doelpunten en tevreden kon ik tien over zes eindelijk naar huis voor de warme prak.

zaterdag
21 januari 2012

In 't voorbijzwemmen (16)

~ Zie je de maten van je vroegere werk nog wel eens?
~ Nauwelijks; bijna allemaal dood.
~ Hoe oud ben jij dan eigenlijk?
~ Bijna negentig.
~ Zo... en nog zo slank van lijf en leden
~ Tja, wat zal ik zeggen. Ik krijg onderhand wel last van wat stijvigheid.

~ Dat was zeker een hele reis naar China?
~ Ja, een heel gedoe, maar wel een aparte belevenis.
~ Heb je nog met stokjes gegeten?
~ Nee hoor, anders werd m'n eten koud.

~ M'n vrouw gaat vanmiddag met haar zus een week op vakantie.
~ Dus dat wordt zelfredzaamheid geblazen.
~ Geen probleem; als ze de voordeur achter zich dicht trekt, sla ik met m'n vuist op tafel en brul: 'Zo en nou ben ik hier de baas!'

zaterdag
14 januari 2012

QR-code

Steeds meer zie je van die rare vierkantjes opduiken: op een plastic flap van één bij één bij meter aan een tuinhek, in geel en blauw op een bedrijfsauto, een hele kleine in een krantenadvertentie. Een nieuwe kunstuiting?

De tekst onder het geel met blauwe vierkantje van de bedrijfsauto verraadt al iets. Het moet gescand worden.

De bezitter van de auto vertelde dat zoiets een QR-code is. Deze code is een tweedimensionale streepjescode en de opvolger van de barcode. QR is de afkorting van Quick Response oftewel snelle reactie. Met je I-phone - een telefoon met camera, muziekspeler, internetapparaat en daarbij ook met navigatiesysteem en kompas - maak je een foto van de code en een programmaatje (een app) zorgt er voor dat de webstek van de in de code verborgen url (een adres wat verwijst naar een pagina op het internet) op het schermpje van de telefoon verschijnt.

Via de plastic flap aan het tuinhek kom je terecht bij de webstek van de hovenier die de tuin heeft aangelegd. Via SCAN IF YOU CAN krijg je een aanbieding om voordelig ledlampen bij LedHouse in Gouda aan te schaffen. De QR in de krantenadvertentie zal je ongetwijfeld op de webstek van het reisbureau doen belanden waar uitvoerig op de januariactie wordt ingegaan.

De nieuwsgierige vuilnisman die zijn blackberry of I-phone bij zich heeft, krijgt bij de gft-bak de volgende tekst - dan kan ook - voor zijn kiezen:

Hallo lieve vuilnisman,
Schudt mij a.u.b. goed uit.
Mijn baasje kan me dan met
sop en borstel goed kuisen.
Dank u wel!

zaterdag
7 januari 2012

Treinramp 1962

Morgen is het precies vijftig jaar geleden dat in de buurt van Harmelen om 9.31 uur de sneltrein Utrecht-Rotterdam na het missen van een geel sein door een rood sein op de stoptrein Rotterdam-Amsterdam inreed. De stoptrein stak op dat tijdstip gelijkvloers de sporen over om op het baanvak naar Breukelen terecht te komen. De ravage was ongelooflijk en 91 mensen lieten het leven.

Na een belangrijke gebeurtenis of ramp hebben interviewers tegenwoordig de vraag: ~ Weet u nog waar u op dat moment was? Als mij dat nu zou worden gevraagd over deze treinramp zou ik 't nog weten: ik lag nog in bed. 's Avonds had ik namelijk nachtdienst op station Gouda en met een beetje voorslapen dacht je het nachtwerk beter aan te kunnen.

Die nacht lag het goederentreinverkeer bijna geheel stil. Er werd nauwelijks gerangeerd, terwijl we normaal geheel de nacht met wagons in de weer waren. De nachten daarna kwam het goederenverkeer mondjesmaat op gang. Passerende werktreinen soms met grote kranen richting Harmelen en de afvoer uit Harmelen van treinwrakken is het beeld dat nu nog is blijven hangen.

Wat ik de volgende dagen leerde, was dat je de berichtgeving in de kranten met een korreltje zand moest nemen. Vaak werd toen over de botsing een verkeerde voorstelling van zaken gegeven. Zelfs van de week lees ik in mijn krant in een artikel naar aanleiding van het plaatsen van een monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers in de buurt van de onheilsplek dat de locomotief van de stoptrein opzij werd geworpen en in de sloot belandde. Onjuist, want de stoptrein was een elektrisch treinstel mat '46. en de sneltrein bestond uit een locomotief en rijtuigen. De officiële lezing luidt dat de locomotief van de sneltrein opzij werd gedrukt en de rijtuigen boorden zich in mat '46.

Als in de jaren twintig van de vorige eeuw het gezin van mijn opa - ook spoorhaas - met de trein op pad ging, instrueerde opa zijn vrouw en kinderen voor het instappen, dat bij een flinke knal of gekraak zij onmiddellijk hun benen omhoog moesten tillen. Bij een botsing schoven de houten banken namelijk naar elkaar toe met als gevolg zwaar letsel aan de benen. Tegenwoordig geldt dat ook nog, maar bovendien moet men nooit een plaatsje zoeken in het voorste en achterste gedeelte van de trein en in de rijtuigen of in de bakken van een treinstel zoveel mogelijk in het midden.
Hou ik me daar zelf aan? Nee.

Het klinkt allemaal knap bedreigend, maar de trein blijft de veiligste manier van verplaatsen op lopen en fietsen na misschien. De auto is stukken linker.